చాలా రోజుల తరువాత, నిన్న - ఎన్నో సార్లు చదివిన ఓ తెలుగు పుస్తకం మళ్ళీ తెరిచాను.
"అమృతం కురిసిన రాత్రి"
దేవరకొండ బాలగంగధర్ తిలక్🙏
అతనిపై ఓరేయి అమృతం కురిసెనట
అతడు అమరుడు అయ్యేంతగా, ధారగా కురిసిందిట...
అతని జన్మజన్మాల పుణ్యమా,
లేక గంగాధరుడనే పక్షపాతమా?
ఏల కురిసెను అమృతము అతనిపైన
మా జనన కాలాలు వేరు అయినా,
జన్మభూమి కూత వేటు దూరమే కదా !
మరి నాపై ఎప్పుడూ ఒక్క అమృతపు బిందువైనను ఎందుకు పడలేదో !
గతజన్మ పాపాలు తరగలేదా
మా మధ్య కాలాన, అమృతమును అసురులు అపహరించినారా?
లేక, ఒక చుక్క అయినను మిగల్చక సురులు తాగివేసినారా?
అసలు, ఎన్నో నెలల తరువాత,
ఈ మండుటెండల చైత్రమాసపు రాతిరిలో
ఎప్పటినుండో నన్ను వెలి వేస్తున్న ఈ తెలుగు అక్షరాల సమాహారాన్ని
బాహ్యంతర రణగొణ ధ్వనుల మధ్య
ఇప్పుడు ఎందుకు తెరిచాను?
ఆలోచిస్తే స్ఫురించింది ... నిన్న పున్నమి
కాల మహిమ, హమయ్య - నా తప్పు కాదు
మేడ మీదకి వెళ్ళి చూసా ...
ఆకాశంలో జాబిలి, పుడమిపై వెన్నల కురిపిస్తూ ...
హర హరా
నా నామమున గంగ లేదు 😀
